[Kırmızı Başlıklı Kız" masalını bir de kurdun ağzından dinleyelim : Her gün yaptığım gibi ormanı temizlemeye çıkmıştım. Orman benim evim, temiz tutmak da benim görevim. Derken bir kız beliriverdi. Kırmızı başlık ve peleriniyle çok şüpheli bir görünümü vardı. Kimin aklına gelir bu garip kıyafeti giymek. Bir kurnazlık peşindeydi mutlaka. Bir süre dikkatle izledim bu garip kızı. Elinde taşıdığı üzeri örtülü sepette kim bilir ne taşıyordu!.. Yürüyüşü bile normal değildi. Yanına yaklaşıp ne yaptığını sorunca bana büyükannesinin evine gittiğini söyledi ama gel de inan. Yine de bıraktım peşini kendi işime döndüm. Ama aklım o kıza takıldı bir kere... Bir gidip bakayım doğru mu söyledikleri dedim kendi kendime; gerçekten böyle bir büyükanne var mı? Siz olsaydınız gerçekliğini kontrol etmek istemez miydiniz? Orman benim evim. Ben hem ev sahibiyim, hem de diğer orman sakinlerine karşı sorumluyum. Neyse uzatmayayım... Gittim, baktım ve gerçekten bir büyükanne buldum. Sorduğumda "evet o küçük kız benim torunum" dedi. Ben de sorumlu bir kişi olarak; "bu küçük kız yabancılarla konuşulmayacağını öğrenmemiş daha!..." dedim ve anlattım küçük kızla karşılaşmamı... Büyükanne de ürperdi ve birlikte küçük kıza bir ders vermeye karar verdik. O yatağın altına saklandı, ben Onun geceliğini giydim, başlığını taktım ve yatağına yattım. Küçük kız birazdan içeri girdi. Seslendi cevap verdim. Ne şaşkın bir çocuk!.. Beni büyükannesi sanıvermişti. Ben benim büyükannemi değil sesinden, kokusundan bile tanırım oysa ki. Neyse bunlar bir şey sayılmaz, daha neler yaptı bilseniz. Kulaklarımın niçin büyük olduğunu sordu. Ne ayıp şey hiç sorulur mu!... Yine de çocukluğuna verip yumuşak bir sesle cevapladım. "Seni iyi dinlemek için"... Ama bu sefer kalkıp da burnumun niçin büyük olduğunu sormaz mı!.. Küçük kız hiç mi hiç terbiye almamış. Ben zaten burnumu kendime kompleks haline getirdim, özgüvenim sallantıda. Psikologlar, estetikçiler... Dünya para harcıyorum ama nafile. Yine aldırmamaya çalışırken bu sefer de ağzımın kocaman olduğunu yüzüme vurmaz mı! Tabi ki kızdım, siz olsanız kızmaz mıydınız? O sinirle ayağa fırlayıp peşinde koşturmaya başladım. Birden ne olsa beğenirsiniz! Bir kocaman avcı elinde tüfek kapıdan dalıverdi. Beni "seni hain kurt, büyükanneyi yedin değil mi?.." diye suçlamaz mı !.. Halbuki büyükannenin kılına bile dokunmadım, O da saklandığı yerden çıkıp beni korumaya çalışmadı. Malum yaşlılık,kulakları iyi duymuyor. Avcı mahkeme yapmadan infaz kararımı verdi. Tabi ben de adalet bulamayacağımı, hatta canımı yitireceğimi anlayıp attım kendimi. Geçirdiğim büyük korkunun sarsıntısı yetmiyormuş gibi o gün bu gün ormanda bile yüzümü rahat gösteremez oldum. Adım haine çıktı. Yeter Artık... Ben Suçsuzum... ACABA HANGİSİ YALAN SÖyLüyo]

Kırmızı Başlıklı Kız" masalını bir de
kurdun ağzından dinleyelim :

Her gün yaptığım gibi ormanı temizlemeye çıkmıştım.
Orman benim evim,
temiz tutmak da benim görevim. Derken bir kız
beliriverdi.
Kırmızı
başlık ve peleriniyle çok şüpheli bir
görünümü vardı. Kimin aklına
gelir bu garip kıyafeti giymek. Bir kurnazlık peşindeydi
mutlaka. Bir
süre dikkatle izledim bu garip kızı. Elinde taşıdığı
üzeri örtülü
sepette kim bilir ne taşıyordu!.. Yürüyüşü bile normal
değildi.

Yanına yaklaşıp ne yaptığını sorunca bana
büyükannesinin evine
gittiğini söyledi ama gel de inan. Yine de bıraktım
peşini
kendi
işime döndüm. Ama aklım o kıza takıldı bir
kere... Bir gidip bakayım
doğru mu söyledikleri dedim kendi kendime; gerçekten
böyle bir
büyükanne var mı? Siz olsaydınız gerçekliğini
kontrol etmek istemez
miydiniz? Orman benim evim. Ben hem ev sahibiyim, hem de
diğer orman sakinlerine karşı sorumluyum.
Neyse uzatmayayım... Gittim, baktım ve gerçekten bir
büyükanne
buldum. Sorduğumda "evet o küçük kız benim torunum" dedi.
Ben
de
sorumlu bir kişi olarak; "bu küçük kız yabancılarla
konuşulmayacağını
öğrenmemiş daha!..." dedim ve anlattım küçük kızla
karşılaşmamı...
Büyükanne de ürperdi ve birlikte küçük kıza bir ders
vermeye karar
verdik. O yatağın altına saklandı, ben Onun geceliğini
giydim,
başlığını taktım ve yatağına yattım. Küçük
kız birazdan içeri girdi.
Seslendi cevap verdim.
Ne şaşkın bir çocuk!.. Beni
büyükannesi
sanıvermişti. Ben benim
büyükannemi değil sesinden, kokusundan bile tanırım
oysa ki. Neyse
bunlar bir şey sayılmaz, daha neler yaptı bilseniz.
Kulaklarımın
niçin büyük olduğunu sordu. Ne ayıp şey hiç
sorulur mu!... Yine de
çocukluğuna verip yumuşak bir sesle cevapladım. "Seni iyi
dinlemek
için"... Ama bu sefer kalkıp da burnumun niçin büyük
olduğunu sormaz
mı!.. Küçük kız hiç mi hiç terbiye almamış. Ben
zaten burnumu
kendime
kompleks haline getirdim, özgüvenim sallantıda. Psikologlar,
estetikçiler... Dünya para harcıyorum ama nafile. Yine
aldırmamaya
çalışırken bu sefer de ağzımın kocaman olduğunu
yüzüme vurmaz mı!
Tabi ki kızdım, siz olsanız kızmaz mıydınız? O
sinirle ayağa fırlayıp
peşinde koşturmaya başladım. Birden ne olsa
beğenirsiniz! Bir kocaman
avcı elinde tüfek kapıdan dalıverdi. Beni "seni hain
kurt,
büyükanneyi yedin değil mi?.." diye
suçlamaz mı !..

Halbuki büyükannenin kılına bile dokunmadım, O da
saklandığı yerden
çıkıp beni korumaya çalışmadı. Malum
yaşlılık,kulakları iyi duymuyor.
Avcı mahkeme yapmadan infaz kararımı verdi. Tabi ben de
adalet
bulamayacağımı, hatta canımı yitireceğimi anlayıp
attım kendimi. Geçirdiğim büyük korkunun
sarsıntısı yetmiyormuş gibi
o gün bu gün ormanda bile yüzümü rahat gösteremez
oldum. Adım
haine
çıktı. Yeter Artık... Ben Suçsuzum...




ACABA HANGİSİ YALAN SÖyLüyo