29 Apr 2009
Bugünlerde pek sulu göz oldum belli ki yaşlanıyorum
Nerde gözleri yaşlı, mahsun, ürkek bir anne görsem
Şurda burda boynu bükük, günlerce evladına ağlamış
Küsmüş dünyaya yüreği evlat acısıyla dağlanmış
Kahrediyorum kadere sessiz sessiz onunla ağlıyorum.
Nerde bir dilim ekmeğe muhtaç bir adam görsem
Kimbilir nerede ne hata yaptı diyor içimden bir ses
Belki de gerçek bu değil yada hak etti
Sabredemiyor içimdeki gerçek ses birden dikleşiyor
Şu koca dünyada hiçbir insan aç kalmayı hak etmez diyorum
Duygularıma gem vuramıyor yine ağlıyorum.
Nerde ele muhtaç bir insan görsem
Rengi sararmış gözleri çukurlaşmış
Bakışları ürkek muhtaçlığından utanmış
Nerde gözü yaşlı bir çocuk görsem
Bir kaleme bir papuça muhtaç kalmış
Yada bir kadın tutunmak için yaşama
Sermiş çıplaklığını vücudunu satmış
Avuç avuç vermek istiyorum yapamıyorum
Acizliğime yanıyor utanıyorum
Yer yarılsada girsem diyor yüreğim
Yüzlerindeki çaresizliği saplanıyor içime
Unutmak istesem de unutamıyorum
Gözlerindeki mahçupluk çekiyor beni
Utancımdan bakamıyorum.
Hesap soruyor yüreğim nefsime
Onlarsız yaşadıklarıma bakıyorum kızarıyor
Dönüp aynada yüzüme bakamıyorum
Bu nasıl adalet, bu nasıl vicdan, bu nasıl insaniyet
İsyan ediyor aklım beynim her bir uzvum
İnsana uzanamayan elimden, insanlığımdan utanıyorum.
Nerde bir adam görsem donmuş yüreği
Sevgiyi muhabbeti şişelerde aramış
Kalan ömrünü meyhanelere sarhoşluğa adamış
Sokaklarda kalmış sokaklarda sabahlamış
Çekip alasım gelir oradan çekip alamıyorum
Çaresiz kalır elim, çaresizliğime kahırlanıyorum.
Nerde bir kadın görsem sevilmemiş, horlanmış, hırpalanmış
Küsmüş kaderine çaresiz boyun eğmiş, talihsizliğine ölesiye bağlanmış
Nerde bir baba görsem ömrünü vermiş evladına, itilmiş kakılmış
Nerde bir bebek sesi duysam, kucaklanmamış, sokağın bir köşesine atılmış
Ne oldu bize, bu nasıl insanlık diye isyan ediyor aklım
Başım eğiliyor, insan olmaktan utanıyorum
Nerde taşlaşmış bir yürek görsem
Anadan, babadan, evlattan, kardeşten sevgisini esirgemiş
Nefsine esir olmuş İnsanlıktan nasiplenmemiş
Koparıp yüreğimden bütün sevgileri
Veresim gelir yüreğine, veremiyorum
Her seferinde yapamadıklarıma hayıflanıyor
Kendimden, insanlığımdan utanıyorum
Nerde gözü yaşlı bir çocuk görsem
Göksünde şarapnel parçaları, yüzü kanlı
Onun için imkansız bir hayal olmuş
Yatakta uyku, oyun parkları, okul sıraları
Susmuş para baronları, insanlığını unutmuş
Belli ki çoktan patlamış ar damarları
Tutamıyorum gözyaşlarımı yine ağlıyorum
Çaresizliğimden, insanlığımdan utanıyorum...
Devamini Oku
